vrijdag 3 mei 2013

1940-1945


1940-1945


De oorlog heb ik niet mee gemaakt, ik ben van 1962.
Mijn ouders wel en ik als dochter
herinner mij de verhalen van mijn ouders.

Vader 18 en moeder 16 jaar. Toen samen 1 kind, mijn oudste broer.

Hoe bang mijn moeder was  als het luchtalarm afging
en de vliegtuigen bommen lieten vallen.
De lucht zou zwart hebben gezien van de vliegtuigen.



Mijn vader die chauffeur was in het leger heeft een maand gevangen
gezeten in een concentratie kamp in Duitsland.
Dat de Duitsers als ze sliepen plotseling in hun barak kwamen en met
de geweren gericht riepen: Auf die bedden !! Under die bedden !!
en als je dan op een stapelbed bovenop sliep was dat bijna niet te doen.



En dat een mede gevangene doof was. Dat ze weleens voor de grap
hun handen om hun mond zetten en zonder geluid deden alsof ze heel
hard iets riepen.. en dat die dove jongen dan glimlachte en zei:
Dat is niet echt.. haha dat roepen van jou haha..
En de gevangenen zeiden dan tegen de dove jongen: “hoe weet je dat ?”
En de dove jongen antwoordde dan: Niemand keek om J



En dat een neef van mijn oma uit de trein is gesprongen en toen mijn
oma hem zag ze een half jaar niet heeft kunnen praten van de schok.
Dat het witte brood dat uit Zweden kwam
het lekkerste brood van de wereld was en het naar cake smaakte

En mijn vader die door een hoge pief in het leger, boy werd genoemd.
Eenmaal in een hotel werd mijn vader door die hoge pief op de kamer geroepen
en hij was gewapend natuurlijk .. Hij vroeg mijn vader om seks.
Mijn vader weigerde en dat had verkeerd af kunnen lopen want zeker in die
tijd was dat helemaal taboe ! Mijn vader moest beloven te zwijgen hierover
en terwijl die pief dat zei hield hij zijn hand op zijn pistool.

Met die verhalen en wat je later leert
met geschiedenis, de boeken die je leest en de films die je ziet,
de bewustwording van de miljoenen doden....

Donderdagavond een documentaire gezien over de kinderen en kleinkinderen
van nazi misdadigers. Joodse mensen die dan vergeving schenken.
Toch behoudend blijven.. want is die oorlog wel voorbij ?
Nog steeds is er antisemitisme, en vele andere soorten van haat...






Tijdens de Dodenherdenking (officieel: de Nationale Herdenking) op 4 mei worden in het hele land om 20.00 uur de Nederlandse slachtoffers herdacht die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in oorlogssituaties en bij vredesoperaties zijn omgekomen.
Wie worden herdacht
Op 4 mei tijdens de Nationale Herdenking worden alle Nederlandse oorlogsslachtoffers herdacht. Het externe link: gedenkschrift luidt:
“Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”
Dodenherdenking in het land
In alle gemeenten in Nederland worden op 4 mei herdenkingen georganiseerd bij een plaatselijk oorlogsmonument. In heel Nederland verloopt de Nationale Herdenking op de volgende manier:
·                                 Tussen 20:00 en 20:02 uur worden 2 minuten stilte in acht genomen.
·                                 De Nederlandse vlag (zonder wimpel) wordt halfstok gehangen van 18.00 uur tot zonsondergang. Op veel plaatsen zijn er na 20:02 uur nog activiteiten, zoals het leggen van kransen en bloemen. De vlag blijft daarom halfstok tot zonsondergang en wordt niet in top gehesen na de 2 minuten stilte.
·                                 In openbare gelegenheden zijn er bij voorkeur geen feesten en dergelijke. Muziek en activiteiten worden liefst stilgezet tussen 19.45 en 20.15 uur. Het moet in ieder geval mogelijk zijn voor bezoekers om tussen 20:00 en 20:02 uur 2 minuten stil te zijn.
Datum en tijd Dodenherdenking
De Nationale Herdenking is altijd op 4 mei. Het maakt niet uit op welke dag van de week 4 mei valt en of deze datum samenvalt met een religieuze feestdag. De avond van 4 mei begint in Nederland om 18:00 uur en eindigt bij zonsondergang, ongeveer 21:10 uur zomertijd. De 2 minuten stilte vallen in Nederland van 20:00 tot 20:02 uur.
In het Caribische deel van het Koninkrijk der Nederlanden is dit van 18:00 tot 18:02 uur. Op andere plaatsen in de wereld (bijvoorbeeld op ambassades, erevelden en andere plaatsen in de wereld waar Nederlanders zijn omgekomen of begraven) gebeurt dit op een geschikt moment in de vroege avond van 4 mei.
bron:

22 opmerkingen:

  1. Bedankt voor dit blogberichtje. Ik ben ook ontzettend begaan met alles wat er om en rond de oorlog gebeurd is. Vele boeken heb ik al gelezen, vorig jaar heb ik voor de tweede x de landingskusten van Normandië gedaan. Doodstil word ik dan bij alle beelden, verhalen, kerkhoven, ... het is ongelooflijk hoe sterk de mensen toen waren. Op elke begraafplaats staat er "opdat men nooit zou vergeten" ... ik hoop dat men het nooit zal vergeten en al die mensen zal blijven eren en herdenken. We hebben de 2 oudste kids meegedaan op onze reis vorig jaar en ook zij waren zwaar onder de indruk. Ik hoop dat zij het later ook weer doorgeven. Bedankt ook voor de info, ik wist niet dat die herdenking in Nederland dan en op die manier gebeurde.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi artikel, Ellen! Het is goed om hier in Blogland er ook bij stil te staan.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Indrukwekkend, bedankt voor je bericht. Heel goed om stil bij te staan!
    groeten Cream@

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het blijft iets om bij stil te staan je. Volgens mij hebben we allemaal wel verhalen doorgekregen van de oorlog, ik probeer het ook weer door te geven aan mijn kinderen. Het is al zó lang geleden maar de angst lijkt voelbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. sta er altijd bij stil mijn vaders vader is gestorven in de oorlog in duitsland toen papa nog 0 jaar was....hij ligt op de ere begraafplaats in loenen

    liefs jenneke

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Indrukwekkend om het zo te lezen. De verhalen van mijn opa's waren ook altijd erg indrukwekkend. Ik probeer mijn kinderen erbij stil te laten staan, want het moet inderdaad nooit vergeten worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dankjewel lieverd om dit te delen. Wij zijn 7 jaar geleden in Auschwitz geweest na de Internationale Mini Meeting, heel indrukwekkend en om heel stil van te worden. Ik weet nog dat het keihard begon te regenen toen we over het terrein liepen, overal anders zou je rennen om te gaan schuilen maar uit respect voor alle mensen die daar hun leven hebben gelaten in erbarmelijke omstandigheden hebben we het over ons heen laten komen. Vorig jaar hebben manlief en ik ook nabij Praag zo'n kamp bezocht.
    Misschien vieren wij zaterdag dat stilte moment met de Duitsers waar we iedere week komen, gebroederlijk samen. Dat we nooit zullen vergeten, maar ook altijd respect zullen hebben voor anderen. Knuff!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooie ,indrukwekkende blog. Ik ben ook van na de oorlog maar kom uit een joods gezin, daar stopt de oorlog nooit. Nu komen de meidagen er weer aan en mijn moeder heeft het weer heel zwaar, het maakt dat de oorlog weer "leeft". Ik kan er zo weinig aan doen, en ze accepteert geen hulp, als mensen wel eens vertellen dat de oorlog stopte in 1945 kan ik wel eens denken,dat de oorlog eigenlijk nooit is gestopt.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een indrukwekkend blogbericht. De oorlog is zeker iets om niet te vergeten. Ook in deze tijd is het nog steeds actueel. Wij leren onze kinderen, zoals onze ouders ons hebben geleerd, om respect te tonen en er bij stil te staan. Onze kinderen zijn beiden verbonden aan de scouting en zij helpen elk jaar met de dodenherdenking hier in ons dorp. Opdat wij echt nooit vergeten! Lieve groet Tinie

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mooi geschreven Ellen. Ook ik heb de oorlog niet meegemaakt, maar mijn ouders wel. Beiden waren nog jong en leefden op verschillende continenten. De een in Nederland de ander in Indonesië. Beiden hebben hun eigen verhaal. Het verhaal van mijn moeder was nooit bespreekbaar, maar sinds we in Indonesië zijn geweest met mijn moeder praat ze er gelukkig wel over. We (onze zoon en ik) hebben haar het hemd van het lijf gevraagd, gezien waar ze heeft gewoond en gezien waar ze op school heeft gezeten. Wat mij weleens steekt, is dat het met de herdenking altijd om de Joden draait. Natuurlijk hebben deze mensen verschrikkelijke dingen meegemaakt die nooit meer mogen gebeuren, maar zoveel andere mensen hebben even verschrikkelijke dingen meegemaakt en die worden weleens vergeten. Mijn opa is door de Japanners vermoord, op de eerste dag dat ze het eiland waar ze woonden binnenvielen. Op 4 mei sta ik natuurlijk stil bij alles wat er in Europa met de Joden is gebeurd, maar het meest sta ik stil bij mijn opa en vooral de wijze waarop mijn oma dit leed haar hele leven met zich heeft meegedragen zonder er ooit een woord over te zeggen (behalve mijn opa, is ze in de oorlog ook haar twee jongste kinderen verloren). Ik ken haar alleen maar als een opgewekt en vrolijk iemand, terwijl ze toch verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt. Tot de dag van vandaag heb ik een diep respect voor haar. Ze is - ondanks dat ze niet meer leeft - een heel goed voorbeeld geweest voor ons allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het leeft meer als je persoonlijke verhalen hoort en leest, he? Ik werk in de ouderenzorg en heb al heel wat verhalen uit de oorlog gehoord. Sommige erger dan andere, maar altijd ingrijpend. Ook uit de Jappenkampen, een oude dame had daar erge verhalen over. Het heeft mensen voor het leven getekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Heel mooi verwoord, Ellen.
    Ook in mijn jeugd kwamen deze verhalen veel boven tafel.
    En toen de oorlog generatie oud werd, was ik werkzaam in de ouderen zorg.
    Daar kreeg ik nog veel meer verhalen te horen.
    Ik zal zoals ieder jaar de stilte weer in acht nemen!
    Voor alle die hun kostbare leven gegeven hebben!

    Ik wens je een heel fijn weekend!
    Liefs, Juliëtte

    BeantwoordenVerwijderen
  13. De verhalen blijven kippenvel bezorgen, zo ook jouw bericht. Als kind had ik het gevoel dat het zich een eeuwigheid geleden afspeelde. Ik ben 15 jaar na de oorlog geboren, maar denk nu eens 15 jaar terug, dat lijkt nog maar kortgeleden. Een vreselijk tijd van angst en dat 5 jaar achtereen.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een mooie post! Die verhalen blijven inderdaad voor kippenvel zorgen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ja de oorlog...wij hebben in de familie ook nog zo een heleboel verhalen. Moet een erge tijd geweest zijn, goed om er eens bij stil te staan!
    Emilia

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Mooi geschreven.
    Het blijft aangrijpend om dingen te horen die in die tijd gebeurd zijn. Gewoon dichtbij huis in het ogenschijnlijk zo veilige Nederland.
    Laten we maar hopen dat het nooit weer gebeurt.
    En dat het ook in de rest van de wereld ooit zal stoppen.

    Het telefoonhoesje van je give-away is nu trouwens in gebruik voor mijn Zweedse telefoon.
    En ik zie op je foto hieronder ook 2 Zweedse paardjes staan. Leuk.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat mooi dat je hier op deze manier aandacht voor vraagt! De verhalen uit deze tijd boeien mij ook altijd enorm en toch is het moeilijk voor te stellen dat het relatief gezien nog niet zo lang geleden is. Ik ben weer van de generatie na jouw en ken geen verhalen van familieleden. Mijn Opa had alleen maar een ontzettende hekel aan Duitsers, verder heb ik er nooit wat over gehoord. Dus alle aandacht hiervoor wordt m.i. steeds belangrijker!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat een mooi blog meisie!!!!
    Het kan niet genoeg aandacht krijgen!!!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Geweldig hoe je dit beschrijft, blijven herdenken zodat we
    nooit mee hoeven maken wat onze ouders en grootouders mee moesten maken.
    De verhalen van mijn opa en oma en mijn ouders vertellen over
    een tijd die heel moeilijk en zwaar was, mijn opa was militair tijdens het bombardement in Rotterdam, dit heeft zijn leven veranderd.
    Laten we de jeugd leren respectvol om te gaan met elkaar zodat
    er solidariteit is tussen alle volken.

    Lieve groetjes en fijn weekend,
    Eefie

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Een heel goed verhaal heb je hier van gemaakt met indrukwekkende feiten en foto's.
    Ik ben nog een jaartje ouder en heb de verhalen ook via mijn ouders gehoord.
    Bij mijn moeder die op een boerderij woonde zaten de Amerikaanse soldaten, ze heeft om het hoekje mogen gluren toen Eisenhouwer daar op bezoek kwam.
    Van een oude tante hebben we nog een oorlogsplakboek met daarin de voedselbonnen.
    Ik sluit me bij de mooie woorden van Eefie aan. Dit moeten we nooit vergeten door te geven.
    Dank voor je mooie post.
    Fijn weekend!
    Lieve groet Maia

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Wat een mooie blogpost! Ik vind het ook erg belangrijk dat we de herinneringen en verhalen uit die tijd behouden om hieruit lering te trekken voor de toekomst. Ik wil de documantaire waar je het over hebt nog bekijken, dus ben benieuwd. Fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Heftig wat je hebt geschreven Ellen, maar mooi verwoord. Wij hebben de oorlog ook niet meegemaakt maar zullen er samen met onze kinderen altijd stil bij blijven staan. Zoiets mag nooit meer gebeuren! Liefs Pascale

    BeantwoordenVerwijderen